poşet çayla o kadar yaşanmışlığım var ki, bir gün “bitti lan, çıkarmıyoruz artık poşet moşet” dese lipton, belediyenin suyu komple kestiği gibi çaresiz kalırım. yazarken düşünüyorum, bir hatıra resmimiz bile yok. şu an kendi kurduğum senaryoya uyarak, çeyrekleri, markları-dolarları bozdurup lipton’dan hisse almaya gidiyorum. lipton ayaktaysa, ben de ayaktayım.