hayatta nerede ezilmiş, nerede belasına sıçılacak, nerede kazıklanacak adam var, ya arkasında dururum ya da yerine kendimi koyarım.

empati yeteneğimi ben çocukken fark eden annem, kötü insanlarda kullanmam için beni eğitmiş, öğütlemiş ve evleri ayırmadan “normalmiş gibi yap, yoksa çevrendekileri incitirsin.” demişti.

sokağa, daha doğrusu, benim deyimimle “ava” çıktığımda gözlerim kaybeden gözleri yakalar, sonra ver allahım ver. 

bu yüzden çok çekmişliğim var; lakin teslim olmam gerektiğini bile düşünüyorum ama kendimi o iki bin liraya çalışan polisin yerine koyup “siktir lan, başkası oluyormuş ahah” diyor, geçiyorum.