arkadaş, ezik çocukluğu ben bilirim. balıkçı kenan vardı beylikdüzü’nde. bir gün dev bir köpek balığı tutmuş, pikapa atmış gelmiş bizim okulun bahçesine. biz de tam coğrafya sınavındayız. öğretmen “kağıtları ters çevirip cama gelin, bir şey göstereceğim” dedi. bir heves koştuk camlara. “ananı skim, o ne lan” diyivermişim. yine benim gibi kağan olan kankam, “hocam inek de bakak ya la” dedi. evet o da benim gibi ankara göçmeni.

kağıtlar kapalı bahçeye indik. benim eküri kağan, balığın ağzından içeri kafasını soktu, bana da “götünden bak lan, görebilcen mi beni?” dedi. ben de bir heyecan vinçle kuyruğundan asılı duran balığın götüne doğru koştum.

bu kağan piçi, kafası 5 metrelik köpek balığının ağzında bildiğin “git bak ben orda mıyım?” yaptı bana. tam o sırada bir gazeteci fotoğrafımızı çekti, ama yayınlandı mı bilmiyorum.

o zaman anladım dünyanın bana göre bir yer olmadığını.