eskiden dinlediğim şarkılardan çok etkilenir, ağlanacaksa ağlar, zıplqnacaksa zıplardım. hatta son dönemlerde, “kamyonlar kavun taşır” dinlerken kendimi kâh kavun gibi kâh as 900 gibi hissederdim.

yine böyle sony walkmanimle pink floyd dinleyip kitap okurken, kafam attı. “hey hoca, o çocukları rahat bırak” diye kükredim resmen. adam ne olduğunu anlamadan, “oğlum serbestsiniz zaten test çözüyorsunuz” diye karşılık verince, “benim isyanım size değil, baştakilere. hasretinden prangalar eskittim. dön bak aynaya bu sen misin hatırla? and nothing else matters.” diyerek kafamı sıraya koyduğum gibi ağlamaya başladım.