“gözlerimin içine bak” dedi ve ekledi: “ilk gülenin bacağını sksinler.” ulan dedim, ne biçim bir kadınlayım; aldırmadım, sıcağından başkasına aldırmıyordum zaten. sıcağımızın olacağını ilk öğrendiğimde kendimi çok çaresiz, ona mecbur hissetmiş, annemin “dolapta hazır var, ısıtır yersin” dediği aklıma geldi. yoksa, vakti geldiğinde beni ısıtıp yiyecek miydi?  hatta bir ara aldırmayı bile düşündüm!

bu beni bir yandan heyecanlandırıyor, bir yandan da tedirgin ediyordu: en sıcak mı olacaktım, ara sıcak mı? yoksa öğrenci evine kargoyla gelen anne yemeği mi? işte böyle başladı, şimdi sıcağını hiçbir yaza değişmem.